«تراژدی واقعا تسکین دهنده است. زیرا می‌دانیم که دیگر امید، این امید چرکین وجود ندارد. می‌دانیم که گرفتار شده‌ایم، مثل موش به تله افتاده‌ایم، و آسمان رویمان سنگینی می‌کند. می‌دانیم که فقط می‌توانیم فریاد بکشیم. ناله سودی ندارد، نه، از شکوه و شکایت سودی حاصل نیست. باید آنچه گفتنی است و تاکنون بر زبان نیاورده‌ایم و شاید هنوز هم از آن بی‌خبریم، هرچه رساتر بیان بداریم. و آن هم برای هیچ: فقط برای اینکه به خود گفته باشیم. برای اینکه به خود حالی کرده باشیم. در درام مبارزه می‌کنیم زیرا امید به نجات داریم. این احمقانه است، سود پرستی است. در تراژدی این رایگان است. برای شاهان است و خلاصه کوشش بیهوده است.»

آنتیگون - ژان آنوی